Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
30 postów 453 komentarze

Sukarno

Sukarno - Moje przemyślenia nt. historii, Polski i ideologii.

Ahmed Sukarno - wielki przywódca

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Dnia 6 czerwca mija w tym roku 114 rocznica urodzin Ahmeda Sukarno, przywódcy walk o niepodległość Indonezji i pierwszego prezydenta.

Wspominam tą postać dlatego, że polityka prowadzona przez Sukarno: odzyskanie niepodległości przez Indonezję, a następnie ochrona jej przed kolonizacją przez syjonistyczny Zachód powinna być wzorem dla nas Polaków, do naśladowania. Obdarzony zarówno inteligencją, odwagą, charyzmą i zdolnością porozumiewania się z masami, jest jedną z postaci, które miały duży wpływ na wydarzenia w 2. połowie XX wieku.

 

Ahmed Sukarno urodził się 6 czerwca 1901 roku w miejscowości Surabaya, która znajduje się we wschodniej części wyspy Jawa (która ówcześnie była pod władaniem Holendrów), jako syn jawajskiego nauczyciela w szkole podstawowej, arystokraty Raden Soekemi Sosrodihardjo oraz jego balijskiej żony, Ida Ayu Nyoman Rai, należącej do bramińskiej kasty. W 1912 roku przyszły prezydent rozpoczął naukę w Europeesche Lagere School (holenderska szkoła podstawowa), a po tym, jak ojciec wysłał go do szkoły średniej Hogere Burger School (Dutch-college preparatory school)znajduącej się w rodzinnym mieście, gdzie poznał on Oemara Said Tjokroaminoto,indonezyjskiego nacjonalistę i założyciela ugrupowania Sarekat Islam(Związek Muzułmański), u którego Sukarno wynajmował stancję. W 1920 roku Sukarno ożenił się poraz pierwszy, z córką Oemara, Siti Oetari. W 1921 r. rozpoczął studia techniczne, na wydziale inżynierii lądowej, skupiając się na architekturze, w Technische Hogeschool (Bandung Institute of Technology, politechnika w Bandungu),który znajdował się około 140 km na południowy wschód od Dżakarty, przyszłej stolicy Indonezji. Tam poznał drugą żonę, Inggit Garnasih, z którą ożenił się w 1923 roku. Związek ten nie trwał długo, gdyż póżniej, Sukarno ożenił się z Fatmawati.

15 letni Sukarno, podczas nauki w Surabaya.

W lipcu 1926, po skończeniu studiów, Sukarno oraz jego przyjaciel ze studiów Anwari, założyli firmę zajmującą się architekturą. Projektował on prywatne domy, brał udział w renowacji hotelu Preanger (1929), gdzie funkcjonował jako asystent sławnego holenderskiego architekta  Charlesa Prosper Wolff Schoemakera. Póżniej, jako prezydent niepodległej już Republiki Indonezyjskiej, zaprojektował wiele monumentów m. in pomnik Proklamacji Niepodległości (Proclamation Monument) w Dżakarcie, pomnik młodzieży (Tugu Muda) w miejscowości Semarang, Alun-alun Monument w Malangu, Pomnik Bohaterów (Heroes' Monumen) w rodzinnym mieście Surabaya, zaprojektował także nowe miasto, Palangkaraya,które jest położone mniej więcej w centrum wyspy Borneo.

Pomnik Bohaterów w miejscowości Surabaya. Dedykowany jest on żołnierzom indonezyjskim, którzy polegli w bitwie o Surabaya, walcząc przeciwko siłom brytyjskim i holenderskim.

Przyszłego prezydenta Indonezji cechował talent do nauki języków obcych. Płynnie mówił on w kilku językach. Oprócz języka jawajskiego, który poznał w okresie dzieciństwa, Sukarno był mistrzem w językach: sundajskim, balijskim oraz indonezyjskim, świetnie opanowany miał też język holenderski. Oprócz tego dobrze znał też języki: angielski, francuski, niemiecki oraz japoński, znajomość ich zawdzięcza studiom politechnicznym. Prezydenta cechowała też fotograficzna pamięć jak i błyskotliwy umysł.

Jeżeli chodzi o poglądy przyszłego prezydenta, należy zacząć od tego, że potępiał on zarówno tradycyjny jawajski feudalizm, który uważał za wsteczny i był według niego przyczyną, dlaczego kraj dostał się pod holenderską okupację oraz wyzysk. Potępiał on także imperializm, praktykowany przez kraje zachodu, który nazywał "wyzyskiem człowieka przez człowieka", i który obwiniał za biedę i słabe wykształcenie Indonezyjczyków będących pod kolonialnymi rządami Holendrów.

Aby promować narodową dumę wśród rodaków,Sukarno promował ją zarówno w sposobie ubierania się, jak i projektowania przestrzennego miast, zwłaszcza Dżakarty.

Działalność niepodległościowa

Ahmed Sukarno poraz pierwszy zetknął się z ideami nacjonalistycznymi mieszkając na stancji u Oemara Said Tjokroaminoto. Następnie, będąc na studiach, zanurzył się on w europejskiej, amerykańskiej, nacjonalistycznej, komunistycznej oraz religijnej politycznej filozofii, ostatecznie wymyślając własną ideologię, która zakładała połączenie socjalizmu z tradycjami indonezyjskimi, dążąć do maksymalnej suwerenności. Ideologia ta została nazwana marhaneizmem, nazwa się wzięła od imienia indonezyjskiego wieśniaka Marhaena, którego poznał w Bandungu, gdzie pracował, aby dorobić na życie sobie i swojej rodzinie. Podczas studiów zaczął też organizować indonezyjskie kluby narodowe (coś w stylu związku młodzieży Polskiej "Zet", ewentualnie korporacji akademickich) w opozycji do klubów studenckich zdominowanych przez holenderską młodzież. W 1927 roku wraz z kolegami z klubu studenckiego założył Narodową Partię Indonezji (Partai Nasional Indonesia), której celem było wywalczenie niepodległości dla Indonezji, partia tępiła także imperializm jak i kapitalizm, według której były one przyczyną pogorszenia się warunków życia Indonezyjczyków. Partia opowiadała się także za sekularyzmem i wzywała do zjednoczenia wszystkich grup etnicznych na obszarze Holenderskich Indii Wschodnich. Sukarno żywił też nadzieję na wojnę pomiędzy Japonią, a zachodnimi mocarstwami, w wyniku której mógłby odzyskać niepodległość z pomocą Japonii. W miarę rozrostu partii, wzrastał też jej rozgłos, co zaczęło niepokoić władze kolonialne. Przemówienia oraz spotkania Ahmeda Sukarno z ludem były często infiltrowane i rozbijane przez agentów tajnej kolonialnej policji holenderskiej (Politieke Inlichtingen Dienst/PID). Pod koniec 1929 roku Sukarno oraz jego towarzysze zostali aresztowani. Podczas procesu sądowego, Sukarno wielokrotnie w swych przemówieniach atakował kolonializm i imperializm.

Plakat propagandowy Narodowej Partii Indonezji. Niestety nie mogę znależć tłumaczenia napisu, wiem tylko że "Merah" oznacza czerwony.

Sukarno został skazany w 1930 roku na 4 lata więzienia. Jednakże jego przemówienia miały szeroki rozgłos, zarówno w kolonii jak i samej Holandii, pod wpływem liberalnej opinii publicznej został on zwolniony wcześniej, na koniec roku 1931. Od tego czasu, Sukarno zaczął być uważany za bohatera narodowego.

II wojna światowa

W 1942 Imperium Japońskie napadło na Holenderskie Indie Wschodnie, szybko pokonując holenderskie siły. Sukarno widział to jako szanse na wyzwolenie kraju spod okupacji. Zgodził się on na współpracę z Japończykami, w zamian za swobodne głoszenie idei niepodległościowych i nacjonalistycznych. Japończycy rekrutowali setki tysięcy indonezyjskich chłopów, w charakterze siły roboczej, do obsługi wojska, ta siła robocza nazywała się "Romusha" (po japońsku robotnik). Ci robotnicy budowali koleje, lotniska, oraz inną infrastrukturę, potrzebną dla Japończyków. . Na dodatek Japończycy rekwirowali też część upraw, w tym ryżu, aby wyżywić swoje wojska, podczas gdy chłopi musieli uprawiać rącznik pospolity, w celu uzyskania olejku rycynowego, potrzebnego jako paliwo do samolotów. Aby zapobiec buntom ludności przeciw tym drakońskim praktykom, postawili oni Ahmeda Sukarno na czele organizacji Poesat Tenaga Rakjat (POETERA/ Center of People's Power). Celem jej było zachęcenie do rekrutacji ludności w charakterze siły roboczej, promocja postaw pro-japońskich oraz antyzachodnich. Sukarno ułożył słynne hasło pt. Amerika kita setrika, Inggris kita linggis (po polsku oznacza to: wyprasujmy Amerykę i obijmy Brytyjczyków. Ahmed Sukarno, jak i inni nacjonaliści indonezyjscy, w przeciwieństwie do polskich polityków z rządu Londyńskiego, a zwłaszcza gen. Józefa Hallera wiedzieli, że z zachodem, a zwłaszcza Anglosasami nie ma się co trzymać. Okazuje się że to Sukarno miał rację: Indonezja odzyskała niepodległość, a Polska wpadła w szpony Stalina i narzucono jej żydowską supremację), aby promować postawy antyalianckie. Jednocześnie Sukarno i inni nacjonaliści zaczęli organizować armię, która była by gotowa do walki z aliantami, na wypadek ich powrotu. W międzyczasie, Sukarno rozwiódł się z Inggit, która odmówiła zaakceptowanie faktu, że mąż jest poligamistą. W 1943 ożenił się z Fatmawati. W tym samym roku, wraz z Mohamedem Hatta, Sukarno udał się w 17 dniową podróż po Japonii, na zaproszenie marszałka Japońskich sił zbrojnych, Hideki Tojo. Tam zostali odnaczeni orderami przez cesarza Japonii, Hirohito i zaproszeni na obiad. Kiedy Japonia zaczęła przegrywać wojnę, premier Japonii, Kuniaki Koisoobiecał Indonezji niepodległośc, jednakże konkretna data nie była znana.

Premier Japonii Kuniaki Koiso.

Pod koniec wojny, Japończycy zezwolili Indonezyjczykom na utworzenie zgromadzenia ludowego. Będąc na jego czele, Sukarno sformułowal 5 zasad przyszłej polityki indonezyjskiej, znanej jako"Panca Sila"(z sanskrytu: pięć filarów):

1. Nacjonalizm

2. Internacjonalizm

3. Sprawiedliwość społeczna

4. Demokracja

5. Wiara w Jednego Boga (gdzie wszystkie religie wyznawane przez narody Indonezjimialy być traktowane jednakowo. Sukarno widział Indonezyjczyków jako ludzi religijnych, jednocześnie wzywał do poszanowania odmiennych wierzeń religijnych. Było to podstawą jedności narodu.

Zasady te są podstawą konstytucji Indonezji do dziś. My też musimy sformułować 5 kluczowych polskich zasad życia narodowego.

Niepodległość:

17 sierpnia 1945 roku, Ahmed Sukarno oraz Mohamad Hatta ogłosili powstanie Republiki Indonezji. Sukarno ogłosił się prezydentem kraju. Jednakże tak jak i w Polsce, tak i w Indonezji ogłoszenie niepodległości okazało się zaledwie początkiem drogi do odzyskania kraju. Z jednej strony wybuchały konflikty na tle etnicznym i religijnym, z drugiej strony Holandia, wspierana przez Wielką Brytanię, nie chciała opuścić indonezyjskich wysp. Związek Radziecki także dorzucił swoje 3 grosze. W 1948 roku wybuchło komunistyczne powstanie w Madiun, wywołane przez członków Komunistycznej Partii Indonezji (PKI) oraz Socjalistycznej Partii Indonezji (PSI). Jak twierdzili powstańcy, był to bunt przeciwko duetowi: Sukarno-Hatta, których komuniści widzieli jako pachołków Ameryki i Japonii. Powstanie to zostało stłumione przez siły rządowe, a wielu komunistów zostało zabitych, w tym Musso, który wrócił ze Związku Radzieckiego. Zadaje to kłam twierdzeniu, propagowanego przez żydo-zachód, jako Sukarno miał być komunistą. Zresztą później Sukarno, określając swoje poglądy wspomni:

In my political outlook, I'm nationalist. In my social outlook, I'm socialist. In my religious outlook, I'm completely theist. That I am! I'm not a communist, not at all satellite of any other "-ism" in the world. I'm just pro-Indonesia. I'll fight and work and sacrifice myself for this Indonesian people, this Indonesian fatherland of mine"

Tłumaczenie: W politycznym spojrzeniu, jestem nacjonalistą. W społecznym spojrzeniu, jestem socjalistą. Jeżeli chodzi o religię, jestem kompletnie wierzący. To ja! Nie jestem komunistą, ani żadnym innym "-istą" na tym świecie. Jestem po prostu pro-Indonezyjski. Będe walczyć, pracować oraz poświęce się dla Indonezyjczyków, dla mojej ojczyzny - Indonezji.

 

 Mohammad Hatta, pierwszy vice-prezydent Indonezji

Konferencja w Bandungu w 1955:

Okres po II wojnie światowej to czas dekolonizacji. Wiele narodów Azji, Afryki i Ameryki Południowej walczyło o wyzwolenie spod zachodniego, kolonialnego panowania. Ahmed Sukarno, ale zarówno nie tylko on wiedzieli, że wolność nie jest dana na zawsze i że ich kraje mogą stać się ponowną ofiarą kolonializmu. Więc Sukarno uznał, że Indonezja musi stworzyć sojusz z innymi krajami Trzeciego Świata, które są w tej samej pozycji co Indonezja, aby się temu przeciwstawić. W 1955 roku w mieście Bandung odbyła się konferencja, podczas której potępiono wszelakie formy rasizmu i kolonializmu, w tym syjonizm. W wyniku tej konferencji Sukarno, premier Indii Jawaharlal Nehru, prezydent Egiptu Gamal Abdel Nasser, prezydent Ghany Kwame Nkrumah oraz przywódca Jugosławii, Josip Broz Tito zainicjowali powstanie Ruchu Państw Niezaangażowanych. Jest to blok państw, które nie angażowały się po żadnej stronie konfliktu zimnowojennego. Gdybyśmy mieli w tamtym okresie prawdziwych przywódców, zarówno na emigracji, jak i w kraju, to powinni dążyć oni do tego, aby Polska związała się z Ruchem Państw Niezaangażowanych, gdyż zarówno sojusz z żydokomunistycznym ZSRR, czy syjonistycznym USA nie przyniósł dla Polski nic dobrego, jak pokazuje historia, gdyż w pewnym sensie blok ten był przeciwko żydowskiej supremacji w obu postaciach przynajmniej przez pierwsze lata istnienia.

Obecnie też uważam, że w interesie Polski jest związanie się z krajami arabskimi, Indonezją i innymi krajami trzeciego świata w celu walki z żydo-kolonializmem. Polsce jest o wiele bliżej do Indonezji niż do USA. W obu krajach występuje silny konserwatyzm, w podobny sposób oba narody walczyły o niepodległość. Tak jak Polacy w większości są przywiązani do katolicyzmu, tak i Indonezyjczycy w większości czują się związani z islamem.

 Gedung Merdeka, budynek w którym miała miejsce konferencja w Bandungu.

Po 1955 roku:

W latach 1956-1958 separatyści z Sumatry, związani z prawicowymi i islamskimi ugrupowaniami, którzy byli wspierani przez CIA, toczyli wojnę przeciwko prezydentowi Sukarno. Znamienne jest to, że w tym haniebnym czynie brał Polak, Józef Jeka, który był pilotem myśliwca. W Indonezji, w miejscowości Manado Józef zginął jako pilot samolotu B-26-B (nr samolotu 34375) 13 kwietnia 1958 roku w czasie jednej z misji, gdy w czasie startu w Indonezji na lotnisku Mapanget jeden z silników jego samolotu zgasł, a drugi uległ zapłonowi. Samolot spadł z wysokości kilkuset metrów. Wraz z Jeką zginęli również kapitan nawigator Jan Piotr Iżycki(PSP) oraz radioobserwator Indonezyjczyk Minahasan.

Józef Jeka, major lotnictwa, nieświadom tego, co czynił, walcząc przeciwko Sukarno

 30 kwietnia 1957 roku miał miejsce nieudany zamach na Ahmeda Sukarno, który miał miejsce, gdy Sukarno odwiedzał szkołę podstawową. W wyniku ataku granatem zginęła szóstka dzieci, lecz sam prezydent nie odniósł poważniejszych obrażeń. Zamachowcem byli członkowie ekstremistycznej grupy muzułmańskiej Darul Islam, zamach został dokonany na rozkaz szefa tej grupy, Sekarmadji Maridjan Kartosoewirjo.

W grudniu tego samego roku dokonał on nacjonalizacji 246 holenderskich przedsiębiorstw, które zdominowały indonezyjską gospodarkę, m.in Royal Dutch Shell oraz wyrzucił 40.000 obywateli Holandii, konfiskując im przy tym własność.

W maju 1959 roku prezydent Sukarno odwiedził Polskę

Pierwsze dwie minuty filmu dotyczą wizyty prezydenta Sukarno w Polsce.

W tym samym roku Sukarno wydał dekret, który zakazywał działalności gospodarczej obcokrajowcom na terenach wiejskich. Uderzyło to głównie w mniejszość chińską, która dominowała zarówno w gospodarce miejskiej, jak i wiejskiej. W wyniku tej polityki około 100.000 Chińczyków powróciło do kraju.

W 1961 roku Ahmed Sukarno wydał dekret, który zakazywał działalności lóż masońskich na terenie całej Indonezji. Sukarno uważał masonerię za instytucję realizującą interesy byłego zaborcy - Holandii.

W 1962 roku w Indonezji miały miejsce Azjatyckie Igrzyska Olimpijskie (1962 Asian Games). Zrobiło się o nich głośno, gdyż władze Indonezji odmówiły wstępu delegacjom m. in z Izraela,(co w Europie i Ameryce po tzw. "holocauście" nie było by możliwe), powodem było to, że Izrael okupował (i okupuje) bezprawnie Palestynę, odmówienie wstępu tej delegacji było realizacją postanowień konferencji z Bandungu (my też się na to powołajmy i zakażmy żydom przyjeżdżać do Auschwitz i innych byłych obozów koncentracyjnych na terenie Polski, traktując to jako formę walki z żydowską kolonizacją Polski)

Oto, jak naród wybrany zachowuje się podczas wycieczek w Polsce:

 

 Od 1960 roku można zaobserwować narastającą niechęć prezydenta Indonezji wobec polityki Zachodu, przy jednoczesnym zbliżeniu się z krajami bloku wschodniego. W 1960 roku w Indonezji złożył wizytę radziecki przywódca, Nikita Chruszczow, który odznaczył Ahmeda Sukarno Leninowską Nagrodą Pokoju (warto wspomnieć, że już w 1955 roku Sukarno był z wizytą w Moskwie).

W 1963 roku doszło do konfrontacji Indonezji z Malezją. Była ona spowodowana tym, że prezydent Sukarno, widział w utworzeniu Malezji przejaw kolonializmu brytyjskiego, wobec którego był zagorzałym przeciwnikiem. Ponieważ Malezja była wspierana przez Wielką Brytanię i USA, spowodowało to niechęć Indonezyjczyków, jak i samego prezydenta wobec tych dwóch państw.

We wrześniu 1963 doszło do splądrowania ambasady Wielkiej Brytanii mieszczącej się w Dżakarcie, natomiast w 1964 roku Sukarno dokonał nacjonalizacji wszystkich brytyjskich przedsiębiorstw mieszczących się w tym kraju, wliczając w to indonezyjskie gałęzie firmy Unileveroraz Chartered Bank. Tego samego roku indonezyjski przywódca rozpętał anty-amerykańską kampanię, co było związane z jego zbliżaniem się do bloku komunistycznego. Amerykańskie przedsiębiorstwa były regularnie atakowane i plądrowane przez tłumy, którymi kierowali sympatycy i członkowie Komunistycznej Partii Indonezji (PKI), co działo się za przyzwoleniem władz. Represje dotknęły też amerykańską kulturę (jak się okazuje Sukarno świetnie przewidział, jaki niszczący wpływ na moralność narodu ma żydo-amerykańska kultura) - zakazano wyświetlania amerykańskich filmów, palono książki amerykańskie i płyty zespołu The Beatles, a członkowie  indonezyjskiego zespołu muzycznego "Koes Plus" trafili do więzienia za granie muzyki rock and roll. W wyniku tych represji pomoc finansowa USA dla Indonezji ustała. Sukarno na to dziarsko odparł: GO TO HELL WITH YOUR AID! (Co można przetłumaczyć: idźcie do diabła z waszą pomocą!)

Sukarno twardo odpowiada na amerykańskie zaczepki. Żebyśmy my mieli takiego przywódce, który powiedział by tak żydom i Izraelowi prosto w twarz.....

 Przewrót w latach 1965-1966 i odsunięcie od władzy

1 października 1965 roku sześciu czołowych generałów indonezyjskich zostało porwanych, a następnie zamordowanych przez tzw. Ruch 30 września. O morderstwa jednak oskarżono indonezyjskich komunistów. Wkrótce rozpętała się w Indonezji prawdziwa rzeź, w porównaniu do której przewrót majowy w Polsce był jak dziecięca sprzeczka o lizaka. Przynajmniej milion ludzi padło ofiarą pogromów, dokonywanych przez ludność cywilną i armię pod dowództwem generała Suharto. Ten krwawy przewrót był wspierany przez CIA, dużą rolę odgrywał w nim też amerykański żyd niemieckiego pochodzenia, Henry Kissinger. (Więcej o udziale Kissingera w tej zbrodni, jak i wielu innych, można przeczytać pod adresem: http://wolnemedia.net/historia/henry-kissinger-i-zbrodnie-przeciwko-ludzkosci-1965-1977/). Sukarno (prawdopodobnie zmuszony do tego) podpisał dokument, który pełnię władzy oddawał w ręce Suharto. Rozpoczynało to długi, bo aż 33- letni okres dyktatury, która została obalona dopiero w 1998 r, w wyniku zamieszek studenckich. Nowy przywódca Indonezji był dużo bardziej uległy wobec zachodnich potęg, co sprawiło, że Indonezja na nowo została kolonizowana przez żydo-zachód.

Były prezydent natomiast natomiast aż do śmierci miał areszt domowy. Ahmed Sukarno zmarł 21 czerwca 1970 roku w wojskowym szpitalu w Dżakarcie, w wieku 69 lat. Przyczyną śmierci była niewydolnośc nerek.

 

Podsumowanie:

Pomimo tego, że Sukarno sympatyzował z komunizmem, zwłaszcza pod koniec życia, nie był on typowym komunistą. Sukarno promował własną wersję socjalizmu, dostosowaną do indonezyjskich warunków. W przeciwieństwie do większości socjalistów, Sukarno szanował religie, w tym katolicką i uznawał ich pozytywną rolę jako składnika tożsamości narodowej, pomimo że postulował on świeckość państwa. Warto wspomnieć, że jednym z przyjaciół prezydenta był ksiądz Albertus Soegijapranata, który wspierał indonezyjskie dążenia niepodległościowe. O sobie mówił: 100 % Indonezyjczyk, 100 % katolik.

W środku stoi prezydent Sukarno, po prawej ksiądz  abp.Albertus Soegijapranata

Sukarno, uznając zasługi tego księdza dla Indonezji, kazał sprowadzić jego szczątki doczesne z Holandii do Indonezji, gdzie odbył się uroczysty pogrzeb. Sam ksiądz Albertus został pośmiertnie mianowanym "narodowym bohaterem Indonezji".

Prezydent Sukarno nie miał, jak wcześniej wspomniałem poglądów typowo socjalistycznych. Jego poglądy były połączeniem religii, nacjonalizmu i socjalizmu, więc Sukarno raczej był narodowym-socjalistą. Jeżeli chcecie wiedzieć, kim był Sukarno, to spójrzcie na Baszara Al-Asada, to przywódca w swych poglądach podobny do pierwszego prezydenta Indonezji.

Choć Sukarno miał na koncie wiele błędów, jak m.in nieumiejętne zarządzanie gospodarką, czy zbliżanie się do komunizmu w późnych latach życia (co było spowodowane wzrastającą niechęcią do Ameryki, uzasadnioną zresztą), to ja osobiście uważam go za przywódcę, który dzięki swej charyźmie, wielkich pokładów energii, determinacji, wiary w zwycięstwo, miłości do Ojczyzny i Narodu wydźwignął lud Indonezyjski z bycia poniżonym podczas czasów kolonialnych na wyżyny zwycięstwa, do pełnej niepodległości, gdzie ci ludzie mogli być dumni z siebie.

Czy Polska kiedykolwiek miała takiego przywódcę? Niewielu polskich polityków może się równać z Sukarno. Na moje oko jedynym godnym rywalem mógłby być ś.p Roman Dmowski, polityk bystry, inteligentny i racjonalnie myślący, który jednocześnie ostro potrafił walczyć o swoje, dla Polski i Polaków, zarówno będąc posłem w rosyjskiej Dumie, jak i podczas konferencji w Wersalu.

Ta postać to dowód na to, że nie tyle poglądy (prawicowe czy lewicowe) determinują to, czy ktoś będzie dobrym przywódcą tylko to, czy dany przywódca służy swojemu Narodowi, Ojczyźnie i ewentualnie Bogu, czy żydom i mamonie. W tym drugim przypadku, niezależnie czy przywódca jest prawicowy, czy lewicowy, jeżeli jest żydowskim pionkiem, to jego rządy będą złe.

 

 

 

KOMENTARZE

  • re: Sukarno
    My caly czas siedzimy po uszy w antymuzulmanskiej propagandzie i powtarzamy kompletne bzdury narzucone przez syjon.
    Na ogol powtarzaja te bzdury ludzie, ktorzy nawet nie wiedza dokladnie gdzie lezy Indonezja.
    W Indonezji mieszkaja katolicy i bardzo sobie chwala. Mieszkaja tez Polacy- katolicy, ktorych przeraza niewiedza Polakow o kraju w ktorym jest wieksza tolerancja religijna dla katolikow niz w Polsce!!
    W Polsce to nawet krzyza nie wolno ustawic na terenie muzeum w Oswiecimiu gdzie hitlerowcy wymordowali tylu Polakow -katolikow.
    Muzeum Auschwitz jest cmentarzem Polakow. Wyrzucono stamtad polskie zakonnice katolickie, ktore opiekowaly sie - bezplatnie calym obozem.
    Wyrzucili zakonnice, poniszczyli wszystkie krzyze.
    W Indonezji taki wandalizm i nietolerancja religijna bylaby traktowana jako zbrodnia..
    A przeciez Indonezja jest stale atakowana przez syjon. Kissinger jest odpowiedzialny na okrutna rzez mieszkancow Wschodniego Timoru i kradziez ropy z wyspy.
    Czy ktos zacznie kiedys uczyc Polakow historii kosciola katolickiego w panstwach muzulmanskich w Indonezji i na Bliskim Wschodzie??
  • @Tiamat 11:45:34
    Sam widzisz, jakie są skutki wielowiekowej tolerancji dla żydostwa w Polsce. Im bardziej jesteś dobry dla żydów, tym bardziej będą gnębić Ciebie i twój naród. Sukarno nie dał im sobie wejść na głowę, dlatego musiał zostać usunięty i dlatego Indonezja dzisiaj ma się lepiej niż Polska. Są co prawda wiejskie obszary, gdzie stoi masa lepianek, ale weź pod uwagę to, że Indonezyjczycy nie potrzebują ogrzewanych mieszkań - nie zmarzną tam śpiąc na wolnym powietrzu, więc bardziej wyszukane budynki nie są potrzebne. Ale za to tam jest tradycja, solidarność międzyludzka, ludzie żyją prosto, ale szczęśliwie. (co przypomina moje dzieciństwo, spędzone u babci na wsi). Sukarno swoją postawą uratował swój naród przed bagnem, w jakim znajduje się Polska.
    A co do fałszowania historii, to lobby żydowskie w naszym kraju nie chce pozwolić na to, żeby Polacy prowadzili suwerenną politykę i żeby Polska nie dołączyła do antysyjonistycznego/antyżydowskiego sojuszu.
    Dlatego żydostwo szczuło nas na Niemców przed II wojną światową, większość narodowców niestety dała się na to złapać (Władysław Studnicki był jednym z nielicznych, którzy popierali Niemcy i jak się okazało, w 100 % świetnie przewidział co się stanie z Polską, jak przyjmie angielskie gwarancję).
    Dziś tak samo szczuje się nas na Rosję. Samemu Putinowi do końca nie ufam, na zdjęciach często go widać uśmiechniętego w towarzystwie żydostwa, ale naród rosyjski jako tako przeciwstawia się globalizacji i odbudowuje swoją kulturę. Dlatego trzeba współpracować ze zwykłymi Rosjanami.
    Tak samo w czarnym świetle przedstawia się kraje muzułmańskie, jako by były antychrześcijańskie. Jeżeli islam staje się antychrześcijański, to jest sprawka żydów i USA (np. ISIS). Mówi się o tym, że muzułmanie ścinają głowy chrześcijanom, ale nie mówi się o tym, że Żydzi w TV szydzą z Chrystusa, że Talmud jest pełen antychrześcijańskich treści, że to żydzi będąc u sterów władzy zwalczali chrześcijaństwo, m.in w Polsce, Rosji czy Meksyku.
    Jeżeli zależy Tobie na tym, aby inni poznali prawdę, żeby przestali wierzyć w żydowską narrację historyczną, to zacznij promować mojego bloga.
    Największym problemem nie są media lewackie, lecz koszerno-prawicowe (wPolityce, wSieci, GazPol, niezależna itp.), gdyż one promują wypaczoną wersję patriotyzmu, który polega na tym, że chwalebnym czynem jest poświęcanie życia i swoich bliskich dla ratowania wrogów Polski - żydów podczas II wojny światowej, czy machaniu szabelką w kierunku Niemiec i Rosji oraz gloryfikacji samobójczych powstań. Na dodatek media te każą wierzyć w to, że obecny tragiczny los można zmienić za pomocą kartki wyborczej.

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930